ProZ.com translation contests »
33rd translation contest: "Back to the playground" » Italian to Greek » Entry by RMTsir


Source text in Italian

Translation by RMTsir (#38552)

[...] Il drago fu felice di rivederlo [il bambino] e per l’occasione fece un sibilo che spaventò a tal punto i tanti che lo attorniavano che scapparono via tutti a gambe levate.
Naturalmente il bambino non era fuggito. E allora il drago, divenuto triste, gli confessò la sua confusione.
“Non sono più io: non so più chi sono”, gli disse. E una grossa lacrima gli stava scendendo dagli occhi, non più lucenti, ma divenuti opachi e acquosi. “Tu mi hai fatto riflettere sui miei comportamenti. E’ vero, io non sono cattivo. E non voglio esserlo. Ma comportandomi da cattivo, prima, ero riconosciuto. La gente aveva paura di me, della mia forza, del mio fuoco, dei miei sibili. Non mi si avvicinava. E mi rispettava. Ora, invece …”
Il bambino sentì il dolore del drago.
“Ora invece…?”
“Mi vergogno a dirlo. Ma l’altro giorno, addirittura… un ragazzo mi si è avvicinato. E poiché io continuavo ad apparire buono e tranquillo, mi ha tirato la coda. E un altro cercava di infilarmi le dita nelle narici, da dove un tempo emettevo fuoco. E poi c’è chi giocherella con le ali, provando ad aprirmele quando io le ho chiuse per riposare. Insomma, ormai tutti mi prendono in giro, dicono che non faccio paura a nessuno…”. [...]
[...] Ο δράκος χάρηκε που το είδε ξανά [το παιδί] και αυτή τη φορά έβγαλε έναν βρυχηθμό που τρόμαξε τόσο πολύ τους ανθρώπους που τον περιστοίχιζαν, ώστε όλοι το έβαλαν στα πόδια τρέχοντας.

Φυσικά το παιδί δεν το είχε σκάσει. Τότε ο δράκος, καθώς είχε στενοχωρηθεί, του εξομολογήθηκε την ταραχή του.

"Δεν είμαι πια ο εαυτός μου: δεν ξέρω πια ποιος είμαι", του είπε. Και ένα μεγάλο δάκρυ άρχισε να τρέχει από τα μάτια του τα οποία δεν έλαμπαν πια, αλλά είχαν γίνει θολά και υγρά. "Με έκανες να σκεφτώ τη συμπεριφορά μου. Είναι αλήθεια, δεν είμαι κακός. Και δεν θέλω να είμαι. Αλλά με το να συμπεριφέρομαι σαν κακός, στο παρελθόν, ήμουν γνωστός. Οι άνθρωποι φοβόντουσαν εμένα, τη δύναμή μου, τη φωτιά μου, τους βρυχηθμούς μου. Δεν με πλησίαζαν. Και με σέβονταν. Τώρα, όμως ..."
Το παιδί ένιωσε τον πόνο του δράκου.
"Τώρα, όμως...;"
"Ντρέπομαι που το λέω αυτό. Αλλά τις προάλλες, ακόμη και... ένα παιδί με πλησίασε. Και επειδή συνέχισα να δείχνω καλός και ήρεμος, μου τράβηξε την ουρά. Και ένα άλλο προσπάθησε να χώσει τα δάχτυλά του στα ρουθούνια μου, από όπου συνήθιζα κάποτε να βγάζω φωτιά. Και μετά υπάρχουν κι εκείνοι που πειράζουν τα φτερά μου, προσπαθώντας να μου τα ανοίξουν, όταν τα κλείνω για να ξεκουραστώ. Δηλαδή, όλοι με κοροϊδεύουν πια, λένε ότι δεν τρομάζω κανέναν...". [...]


Discuss this entry